Mijn mooiste verjaardagscadeau ooit..

Ik vier mijn verjaardag dit jaar niet echt, maar ik heb wel een heel fijn cadeau gehad.. Kim en ik vroegen ons even af welke poot/schouder het nou was waar Enzo last van had.. was het nou linksvoor, of toch rechtsvoor? We waren even door de war, maar het feit dat we er even over na moesten denken zegt genoeg toch?!

Hij lijkt volledig hersteld te zijn!

Ook na even stoeien of met de bal spelen lijkt hij niet mank of stijfjes en zijn spieren rondom zijn schouder beginnen terug te komen.

Het stukje angst richting andere onbekende honden bij ons in de wijk gaat ook vooruit.

Donderdag zijn we bij Sam Turner geweest, om te oefenen met zijn onzekere gedrag richting andere honden, wat dus sinds het ongeluk erger was geworden.

We hebben geoefend op de manier zoals ik het eigenlijk al deed, maar heel fijn om wat sturing te krijgen op punten die ik zelf even over het hoofd zag of gewoon iets anders doe. We merkte vrij snel dat Enzo een duidelijk onderscheid maakt met honden op het trainingsveld en honden die voorbij het trainingveld lopen of los rennen op afstand. In de eerste situatie heeft hij heel snel door dat hij niks met die honden hoeft, dat zij geen gevaar vormen en dat als hij die gewoon negeert er niks aan de hand is. Bij de andere twee situaties heeft hij dat vetrouwen duidelijk nog niet, en wilt hij het dus oplossen door er zelf controle over te krijgen en vertoont agressie als de afstand te klein wordt.

We oefenen dit door zodra hij een hond in zicht heeft dit positief te bekrachtigen zodat hij deze hond niet als bedreiging meer gaat zien, maar juist als iets prettigs, zodat hij minder moeite gaat krijgen met het in de gaten houden van die hond omdat het geen gevaar is, en hij daardoor zijn focus bij mij kan houden. Want al zou hij willen, hij kan dat nu nog niet, want hij ‘moet’ het gevaar in de gaten houden en controle krijgen over de situatie.

Het tweede wat we oefenen is zijn keuze om zijn focus richting de hond te onderbreken. Dus ik loop richting de hond die op dezelfde plek blijft, zodra Enzo naar de andere hond kijkt sta ik stil, en op het moment dat hij maar een beetje weg kijkt van de hond > click > afstand met de andere hond vergroten > lekkers en weer opnieuw..

Natuurlijk wordt opbouwende spanning en al helemaal agressie zo veel mogelijk voorkomen. Als ik zeg ‘waar is je bal’ en de naderende hond is nog op grote afstand, dan kan ik zijn focus volledig op zijn bal laten richten als we er samen enthousiast mee aan het spelen zijn. Om te voorkomen ideaal, maar hij leert hier zelf geen keuzes door maken en zal eerder opwinding aan andere honden gaan koppelen.
Dus dat gebruik ik als een trainsituatie op dat moment even niet mogelijk is.

Het herstel is dus veel sneller gegaan dan dat iedereen verwachtte, echt geweldig! Dit vreselijke ongeluk, wat op mijn netvliezen gebrand staat, is echt met een sisser afgelopen..

Genoeg getypt.. foto’s van onze kerel die gewoon weer zichzelf mag en kan zijn.

Enzo en oppashond Noa
Afbeelding

Spelen met oppashond Monza
Afbeelding

Hihi
Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Stoer mannetje
Afbeelding

Heerlijk dat hij dit
weer kan
Afbeelding

Afbeelding

Enzo en Benji
Afbeelding

Echt Enzo dit.. *Smelt*
Afbeelding

Chiropractie en vorderingen

“Ik heb nog nooit zo’n brave en lieve herder gezien” waren de woorden van Steffi van der Laarse, de chiropractor in Soest waar ik afgelope zaterdag met Enzo ben geweest. Ja, het ras heeft een slecht imago, hoe vaak ik wel niet te horen krijgen “Bijt hij? Want Hollandse herders zijn gestoord..” De kruising mechelaars misschien, maar dit exemplaar lebbert hooguit.. haha. Maar, toch is het wel heel leuk om te horen hoe braaf, lief en mooi ze Enzo wel niet vond. Maar nog veel mooier om te horen: zij is er van overtuigt dat hij er zonder blijvende schade er helemaal bovenop zal komen!!! Ow was was ik blij om dat te horen zeg!! Natuurlijk moet het in de praktijk nog blijken, maar ik heb er alle vetrouwen in dat Steffi weet wat ze zegt. Het vervelende nieuws voor Enzo: Nog zeker 3 weken hooguit 3x per dag een kwartiertje aan de lijn wandelen (het liefst in rustig, ontspannen tempo, alleen die woorden komen niet voor in zijn woordenboek, toch zal hij wel moeten ;) )

De praktijk van Steffi is op een paardenpension en er waren die dag ook alleen paarden aanwezig, dus omdat ik nog even moest wachten ben ik op een gepaste afstand met Enzo langs de paarden gaan lopen en de aanwezigheid van paarden voor Enzo positief gaan bekrachtigen (click > lekkers, click > lekkers bij ontspannen gedrag terwijl hij naar de paarden kijkt). Hij vond ze niet heel gek eigenlijk. Dat is fijn, want het is een droom van mij om ooit eens een tocht te maken te paard (of met huifkar) met Enzo erbij.

Na het wachten kon ik met Enzo de praktijk in, een soort grote schuur. Na Steffi iets wat zenuwachtig flink wat lebbers gegeven te hebben, want een beetje gek vond hij het wel allemaal, liet hij het allemaal over zich heen komen. Al zijn rugwervels zijn los gemaakt en dat verschil was gelijk te merken! Verder is het duidelijk dat Enzo zijn voorste ribben flink gekneusd heeft en dit schijn je pas vanaf een paar dagen na het ongeluk te gaan voelen, en dan wordt de pijn elke dag wat vervelender. Het duurt zo’n 6 weken voordat de pijn afneemt. Daarnaast zitten zijn zenuwen en spieren in zijn oksel nog flink in de knoop, om dat sneller te laten herstellen heb ik chinese kruiden meegekregen die ik naast de homeopatische middelen (Arnica, Ruta en Rhus-T in steeds hogere potenties) geef.

Ik was altijd nog erg sceptisch wat homeopathie betreft, maar het is ongelooflijk om te zien dat zodra ik weer begin met een hogere potentie, Enzo vooral in de 2 dagen erna met sprongen vooruit gaat in zijn herstel! En dat is echt niet omdat ik het graag wil zien, want daar ben ik kritisch genoeg voor.

Een erg vervelend bijkomend probleem is momenteel Enzo zijn gedrag richting andere, voor hem onbekende honden. Enzo heeft de ontmoeting met andere onbekende honden altijd al wat spannend gevonden, waardoor hij bij de ontmoeting zichzelf groot maakte om controle over de situatie te kunnen houden. In zijn puppietijd heeft hij meerdere keren ontmoetingen met andere honden gehad die voor hem te spannend waren. Daarnaast wil hij met elke prikkel uit de omgeving iets mee. Met training was hier altijd nog redelijk tot goed mee om te gaan, maar nu kan hij al 3 weken zijn energie niet goed kwijt, doordat hij veel pijn heeft, lichamelijk zwakker is en er natuurlijk ook veel frustratie in hem zit omdat hij niet los mag.. kan ik nu buiten echt niet meer in de buurt van voor hem onbekende honden komen. Zodra ik nu een hond in de verte zie neem ik hem direct mee de andere kant op. Maar omdat ik niet meer dan een kwartier kan lopen, moet ik in de wijk blijven, en daar lopen heel veel honden. Dus als ik omgedraait ben, is de kans groot dat er vanaf de andere kant ook honden aan komen…

Natuurlijk ben ik er mee aan het trainen.. zodra er een hond in zicht is, dit positief bekrachtigen en al spelend meenemen de andere kant op voordat hij spanning op gaat bouwen en geef hem zijn bal waar hij flink op kan kauwen, niet ideaal voor zijn tanden, maar wel ideaal om zijn frustratie ergens anders op te laten richten. Op redelijke afstanden van de andere honden vandaan gaat dit ook steeds beter. Zodra hij weer meer mag lopen, ga ik hier intensief op richten met training met o.a. hulp van andere trainers, want dit lukt niet alleen,

Daarnaast ga ik ook hiervoor homeopathie inzetten. Dit idee was er al omdat ik dus stage loop bij het VHCN en we het daar al over gehad hadden, en ik Enzo wel wilde gebruiken als proefkonijn zodat ik kan ervaren wat homeophatie kan doen, maar dat was nog voor het ongeluk, nu is het dus echt noodzakelijk. Een student van het VHCN is al langs geweest voor een consult en ik ben sinds eergisteren begonnen met homeophatische middelen die Enzo zekerder zouden moeten maken, hem helpen prikkels te kunnen negeren en meer rust in zijn koppie geven zonder dat hij er suf van wordt. Ik ben heel benieuwd, en hoop vooral voor hem zelf dat het werkt. In combinatie met gerichte training maar ook tijd voor herstel, gaat Enzo absoluut weer de oude worden en mag en kan hij over een paar maanden alles weer!

Een paar foto’s van deze gevaarlijke, enge herder..

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Fysiotherapie

We zijn weer bijna een week verder met de revalidatie van Enzo na mijn laatste bericht die misschien wel heel erg dramatisch overkwam, maar zo voelde het op dat moment. Het komt heus wel goed met hem.

Inmiddels is Enzo onder behandeling bij een homeopaat (ik loop stage bij het VHCN (veterinair homeopathie college nederland), dus dat was voor mij een logische stap.) en ik ben gisteren met hem voor de 1ste keer bij de fysiotherapeut (May Romer in Hilversum) geweest.

Zij heeft Enzo uitgebreid onderzocht en daar kwamen een paar opvallende punten naar voren. Als hij zit, heeft hij altijd zijn rechtervoorpoot omhoog hangen, met lopen en staan ontlast hij deze poot ook zo veel mogelijk. Maar toen ze ging voelen leek er weinig mis met deze poot of schouder! Sterker nog, hij lijkt meer last te hebben van zijn andere schouder, hij kan zijn linkervoorpoot niet geheel strekken. Ook met lopen op een cirkel was het een vreemde ontdekking om te zien dat hij rechtsom beter liep dan linksom. Bij linksom blijft hij zijn rug recht houden. Bij het drukken op zijn borstkas wervels reageerde hij pijnlijk en ook zijn rugwervels bij zijn achterhand zijn pijnlijk en voelen warm. Zijn kop kan hij prima linksom bewegen, maar bij rechtsom zit hij vast. May is 2 uur bezig geweest, maar kon verder weinig voor ons betekenen, omdat het probleem waarschijnlijk echt vanuit zijn rug komt. Waarom hij dan precies zijn rechtervoorpoot ontlast is een beetje de vraag, waarschijnlijk door pezen en zenuwen die vanuit deze poot naar zijn ruggengraat lopen.
Dus de volgende stap is de chiropractor…

Door de klap zullen vast en zeker pezen en zenuwen in zijn schouder een opdonder gehad hebben, maar minder ernstig als dat de diognose was die ze bij dierenkliniek Putten gesteld hadden.

Leuk om te horen natuurlijk dat de fysio erg te spreken was over Enzo. Hij was natuurlijk wel wat aan het stressen van al het gebeuren, maar hij hersteld zo snel, zag er zo goed uit, zo lief en leuk karakter.. *glunder*

May nam ook echt de tijd voor hem, alles heel rustig en ontspannen, en gaf mij de kans om Enzo even te clickeren in een bepaalde houding zodat zij goed aan hem kon zitten.

Enzo mag gewoon stukjes lopen en zijn poot belasten, maar wel met gelijkmatige bewegingen en op rechte stukken. Dat is bijna alleen haalbaar naast de fiets. Dat kan nu nog niet, maar binnenkort misschien wel. Dan kunnen we dat op gaan bouwen. Op dit moment zou zwemmen voor hem het meest ideale zijn.. er zijn daarvoor speciale zwembaden, ook hier vlakbij, maar dat is voor ons financieel helaas echt niet haalbaar. Dus we zullen alternatieve moeten bedenken.

Omdat hij vol energie zit, maar wel rustig moet blijven aan de lijn, zijn we het gebruik van de halti (halstertje) gaan oefenen, anders is hij gewoon echt niet te houden en zal hij zichzelf gaan overbelasten. Ik was er nooit zo’n fan van omdat ik bang ben dat ik zijn nek hiermee belast, maar volgens de fysio kan het geen kwaad en daarbij is het natuurlijk niet de bedoeling dat ik ga lopen sjorren of dat er continu druk op staat.
Dus ik heb geclickerd dat hij zijn neus in de halti doet en hij het rustig om laat doen. Dat gaat heel goed. Maar prettig vindt hij het niet, dat ding op zijn neus. Hij heeft het nu gewoon continu om zodat hij er gewend aan raakt, zonder dat er druk op staat.

Met lopen gaat het ook goed met de halti, als hij gewoon netjes naast me loopt, wat hij over het algemeen ook gewoon doet, is er voor hem geen verschil. Het verschil zit hem voornamelijk in het feit dat als er bijvoorbeeld een kat voorbij schiet, ik zeker weet dat ik hem hou, hem gewoon rustig mee kan nemen en ik niet bang hoef te zijn dat hij zichzelf overbelast.

Verder merk ik dat de vacht van Enzo wat minder mooi is momenteel, zijn huid is een beetje schilferig terwijl zijn huid en vacht altijd in topconditie waren. Waarschijnlijk door het droge weer en de stress die de revalidatie met zich mee brengt. Mogelijk ook een bijwerking van de pijnstilling en hij krijgt ook best wel wat rotzooi binnen door het vullen van zijn kong met brokjes, wat blikvoer in de kong, kaas, ‘rotzooi’ snoepjes en noem maar op.. ach, hij moet ook wel een beetje verwend worden natuurlijk ;)

En nog altijd knuffelig, een mafkees, vrolijk, leergierig, oplettend en een bom energie.. echt Enzo! :voer77:

Nog steeds een mafkees..
Afbeelding

Op deze foto’s is te zien hoe zijn halti zit en hoe Enzo zijn rechterpoot houdt tijdens het zitten. Dit is geen pootje heffen uit stress, hij doet dit altijd, ook bij totale ontspanning. Staand ook. Hij gebruikt zijn poot wel, maar het doet duidelijk zeer tijdens het lopen.

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Minder geluk dan we dachten..

Omdat ik in het dubio zat om door te gaan met pijnstilling of niet, omdat ik bang ben dat hij met pijnstilling zijn schouder gaat overbelasten, had ik de dierenarts gebeld, en die vertelde mij dat er eigenlijk al echt wel vooruitgang te zien zou moeten zijn, en dat is echt niet het geval. Daarom zijn we vanmorgen weer naar de kliniek (Dierenkliniek Putten) gegaan waar op dat moment ook een orthopeed aanwezig was.

We zijn net terug.. slecht nieuws..
Het zijn de weke delen rondom zijn schouder die beschadigd zijn, zijn pezen en zenuwen dus.
Dit is echt heel pijnlijk voor hem, bijzonder dat hij nog zo vrolijk en vriendelijk is, en het erge is ook, dat dit herstel nog heel erg lang gaat duren..
Hoe lang is niet te zeggen, zou zo ruim een jaar kunnen zijn, en het zal ook een zwakke plek blijven.

Arme kerel šŸ˜„

Hij krijgt nu weer 2x per dag pijnstilling (cortisol 2x 50mg) en hij moet nog altijd veel rusten. De bespiering rondom zijn schouder is ook al helemaal weg. Hij leunt soms wel iets op zijn poot, dat is positief. Over een maand, als er iets herstel is, ga ik kijken wat ik kan bereiken met bijvoorbeeld hydrotherapie of fysiotherapie.. ik wil alles doen wat mogelijk is voor ons maatje wat binnen onze macht ligt..

Trainen zit er voorlopig niet in met hem, juist nu hij een jaar is vind ik het zo belangrijk om echt intensief aan de slag te gaan met aandachtsoefeningen, negeren van prikkels en omgang met andere honden.. maar helaas. En ook de hondensport kunnen we voorlopig vergeten.

Ik vind dat echt heel moeilijk. Die hond was (is!) mijn droom die uitkwam.. mijn werkpaardje om lekker aan de slag te gaan in de hondensport. Anders had ik geen Hollander gekozen. Ik geef echt niet minder om die hond als dat niet meer gaat, maar het is wel een omschakeling en grote teleurstelling als dat niet meer zou kunnen. (behalve dat het voor hem zelf ook een gemis zal zijn.) Zoals een vriendin tegen mij zei ‘dat was je doel, daar leefde je al voor voordat Enzo uberhaubt in je leven was’

Ik verheugde mij er ook zo op om van de zomer zondags IPO, G&G of Obedience te gaan trainen en een doordeweekse avond een start te maken met behendigheid en/of speurwerk. En natuurlijk met het lekkere weer straks veel lange wandelingen.. trainingen.. hij wil zo graag, ik wil zo graag.. maar gaat hem even niet worden..

We zullen zien wat de tijd ons gaat brengen.

Het herstel van Enzo..

Bedankt allemaal voor de lieve woorden en het medeleven, ik ben allang blij dat mensen mij gewoon sterkte kunnen wensen met het herstel van Enzo en dat het geen Ā“sterkte met het verliesĀ“ is..

Alleen het herstel.. gaat moeizaam. In vergelijking met het filmpje van een paar dagen terug is er absoluut geen vooruitgang te zien helaas. Hij gaat niet los in de tuin, mag niet opspringen (en als hij dat al doet helpen we hem met landen), hij gaat alleen maar paar keer per dag 2 rondjes in de tuin heen en weer met ons zodat hij even kan plassen en voor de rest ligt hij voornamelijk in zijn ren of als hij rustig is mag hij buiten zijn ren een beetje ‘scharrelen’ of liggen. Maar het enige wat hij wilt is spelen, gek doen en rennen, en al voelt hij die pijn echt wel, als het aan hem ligt deed hij dat ook gewoon al hinkelend. We proberen hem bezig te houden met hersenwerk, botjes, kong, clickersessies en noem maar op..

Even van het zonnetje ‘genieten’ waarbij hij moet blijven liggen. Enzo moppert.. ‘moeten blijven liggen is echt niet leuk hoor!’

Beetje bezig houden met clickeren.. ‘zakdoekje zwaaien’
(Met dat ‘een uurtje later’ bedoelde ik mee ‘na n uurtje pauze’ voordat mensen denken dat k een uur door ging, haha. Gewoon 2x 10 minuutjes)

En zojuist heeft Enzo heerlijke, mooi bevleesde hertenribben op. Zijn pijnlijke schouder is hier te zien, die ontlast hij mooi in deze houding. Maar soms gaat hij er ook op liggen, krijst dan bij het neerploffen (dat doet hij helaas nog altijd even lomp) en blijft dan gewoon liggen… :(
Normaal krijgt hij zijn eten buiten, maar omdat het lopen moeizaam gaat krijgt hij het lekker in zijn ren. Op dit filmpje is ook een niet in scene gezette demonstratie te zien dat hij geen baknijt heeft, hij eet rustig in het zelfde tempo verder als ik zijn tuig af doe ;)

Hier ligt hij bijvoorbeeld op zijn pijnlijke schouder te slapen.. ik kan mij niet voorstellen dat dat lekker ligt… al is zijn schouder niet meer dik aan de buitenkant, het meest gevoelige lijkt aan de binnenkant, ten hoogte van zijn borst, van zijn rechtervoorpoot te zitten..

Afbeelding

Zijn wondjes onder zijn neus en op zijn kin zijn trouwens brandwonden, er beginnen nu blaren op te komen.. of hij is daarmee over de grond gegaan in een hard tempo, of iets heets van de auto aangeraakt..
De overige schaafwondjes die hij had zijn allemaal weg.

Heel veel geluk bij ongeluk..

Het ergste wat je als hondeneigenaar kan overkomen leek donderdagavond te gebeuren…

Ik was rustig met Enzo aan het fietsen, dit oefenen we sinds kort dus deden rustig aan en ik wat was ik trots dat hij het zo netjes deed. Bij een uitlaatstrookje liet ik de lijn even los zodat hij even kon plassen. Hij rent toch niet zomaar van mij vandaan, tenzij, en dat gebeurde dus, hij mij even niet zag staan, hij was mij even kwijt, en zag mensen aan de overkant van de weg lopen waarvan hij gedacht moet hebben dat ik daar bij stond. Het ging zo vreselijk snel.. nog voordat ik kon reageren hoorde ik het ergste geluid wat ik ooit gehoord heb: “BOEMM!!”…

Echt, mijn wereld stond stil.. nog nooit heb ik zo hard geschreeuwd.. ik rende zo hard als ik kon naar hem toe.. even zag ik hem stil langs de weg liggen ‘Nee hĆ©?! Dat zal toch niet?!?!’ Hij keek me aan en wilde naar me toe.. hij hinkelde op 3 poten en plakte tegen me aan.. de auto die tegen hem aangeknald was, had best veel schade.. dus ik maakte mij flinke zorgen en probeerde sterk te blijven voor hem. In no-time zat ik in de dierenambulance met Enzo zn kop op mijn schoot.. ik bekeek voorzichtig de schade; geen shock, geen open wonden en waarschijnlijk geen botbreuken.. in de dierenkliniek direct foto’s laten maken.. gelukkig niks verontrustigs te zien. Maar zijn schouder was behoorlijk opgezwollen en pijnlijk en ook zijn achterhand was niet helemaal zoals het wezen moet. En een paar schaafwondjes op zn kop en lies. Hij liet alles rustig over zich heen komen. Hij heeft een injectie en pillen als pijnstillers gehad en thuis had ik hem gelijk een flinke dosis phytonics strezz en traumeel gegeven en uiteraard verplicht rust in zijn ren. Wij sliepen beneden naast zijn ren. Hij piepte bij elke ademhaling, vreselijk om te horen, maar nog erger vond ik de momenten dat ik even niks meer hoorde.. ik zat dan gelijk rechtop om te kijken of hij er nog was… want we hebben niet kunnen zien wat er door die klap met zijn organen is gebeurd.. het had zo gekund dat hij in slaap viel en niet meer wakker werd..

De volgende dag had hij wat gegeten, gedronken en geplast en kwispelt hij als we contact met hem maken. Hij heeft veel pijn, maar wat een geluk heeft hij gehad.. tot dusver lijkt het allemaal mee te vallen.. en is alleen zijn schouder enorm gekneusd. Het weekend is hij wel mee geweest naar een huisje in Duinrell die mijn schoonouders gehuurd hadden om samen lekker te gaan wandelen in de duinen. Helaas was dat laatste niet mogelijk en bleef het voor Enzo bij af en toe een plasje doen en weer de bench in of rustig een beetje door het huisje heen sjokken. Hij is geen moment alleen geweest. Als Kim en ik even gingen ontspannen bleven mijn schoonouders bij hem en werd hij lekker verwend met aandacht en lekkere botjes. Het is bijzonder hoe blij en vrolijk Enzo onder de omstandigheden blijft. Hij heeft echt veel pijn maar zijn staart maakt nog altijd over uren.

Nu de pijn voor hem wat minder lijkt te worden, wil hij meer bewegen.. maar dat kan echt niet.. en dat is voor een jonge herder niet gemakkelijk… het gaat nog echt wel even duren voordat hij weer los van de lijn mag rennen..

En ik kan nog steeds alleen maar denken aan die knal die ik hoorde en het idee dat ik hem nu kwijt had kunnen zijn.. mijn mannetje… mijn maatje… maar gelukkig is het goed afgelopen!

Filmpje van vandaag bij ons in de tuin.. 4 dagen na het ongeluk.. hij valt niet meer om bij het plassen en hij haalt het zelfs in zn kop om op te springen, die gek.

 

Trainweekend en Hollander wandeling

Een nieuwe update..
Vorig weekend zijn we vrijdag, zaterdag en zondag samen met Kim, Benji en Enzo naar Beek (zuid-limburg) geweest om te trainen bij Karin van de Jolige groentjes, lekker in de sneeuw, haha. Vrijdag en zaterdag had ik privƩles en zondag deden we mee met de trainingsdag waar meer bekende aan mee deden, erg gezellig.

De manier van trainen en les geven van Karin vind ik super en ze heeft mij echt een aantal hele goede tips kunnen geven. Door er over te praten ben ik ook weer stil gaan staan bij bepaalde dingen of gemerkt dat ik in sommige gewoonte patronen vast zit.

Wij gaan ons komende periode in ieder geval richten op focus oefeningen. Een oefening die ik bijvoorbeeld vandaag en gister even heb gedaan: zijn voerbak met stukken gedroogd long of zn eten (eendennekken ofzo) achter in de tuin gezet op een bankje (we hebben een tuin van 26 met lang) en helemaal aan het begin van de tuin vroeg ik enzo ‘voet’ met de focus op mij, paar passen volgen zonder weg te kijken en dan ‘toe maar’ dan rennen we samen naar zijn bak en krijgt hij wat. Dit een paar keer herhaald. Het doel is om uiteindelijk met volledige focus bij mij -dus zonder weg te kijken- en ondanks toegevoegde afleidingen, samen naar zijn voerbak te lopen. En zo zijn er nog een aantal van zulke oefeningen.

Vandaag heb ik met een aantal andere Hollandse herders (2 kortharen en 2 langharen) gewandeld in Soesterduinen. Was gezellig en ook Enzo vond het ook wel erg gezellig met de 2 korthaar dames.. wat een macho puber is het toch, ook nog 1x in de haren vliegen met de volle reu die mee was, en echt geen stapje terug zetten hoor, maar niks aan de hand verder. Daarna was het ook klaar en gedroeg hij zich netjes. Ook aan de lijn richting andere honden deed hij het super. Toen ik thuis kwam veranderde hij direct van meneer macho in meneer sul. Als een kleine pup een speeltje pakken, kop en oren laag en breed kwispelend rollen over de grond, en poef, toen sliep hij… hij is kapot van de wandeling en ligt nu vast en zeker te dromen over gestreepte dames..

Foto’s van het trainweekend

Voet met focus
Afbeelding

En ‘toe maar!’
Afbeelding

Spelen!
Afbeelding

Spel als beloning
Afbeelding

Afbeelding

Bedankt Karin!
Afbeelding

Foto’s van vandaag
Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Trainings filmpje

Vandaag en gister even wat dingetjes gefilmd. Vooral ook voor mezelf, ik zie veel puntjes waar ik beter op ga letten :lol: Maar toch wil ik het graag delen, gewoon omdat ik graag die heerlijke kop laat zien :mrgreen:

Vandaag en gister dus even de eerste keer geoefend met enkele commando’s in combinatie met ergens op staan. Hij kent de commando’s Ā“omĀ“ (om een voorwerp heen rennen), Ā“eropĀ“ en ‘zit’/’af’/’sta’ op afstand, maar nog niet eerder in combinatie gedaan en ergens op (en er was wat afleiding van spelende honden buiten de tuin). Vandaar dat ik hem nog redelijk wat help, al vind ik bij het terug zien van deze filmpjes dat ik hem soms te veel help en sommige stappen ga ik ook wat te snel binnen de oefening. Dat, en het af liggen op dit badje zijn oefenpuntjes voor ons :)

P.s. let niet op de slordige tuin :$ oppashonden en sneeuw zijn niet bevorderlijk voor een nette tuin :wink:

Leiding geven en vorderingen

De laatste weken zijn we weer even wat duidelijker geworden tegenover Enzo. In de loop van tijd zijn we hem onbewust te vaak mogelijkheden gaan geven om de fout in te kunnen gaan, door heel veel vrijheid en ‘lang leven de lol’, daardoor gebeurde het de laatste tijd wel eens dat hij ons voorbij begon te lopen (ook letterlijk tijdens bijvoorbeeld het volgen). Het is een macho die duidelijke leiding nodig heeft. De ‘teugels’ staan dus weer wat strakker met duidelijkere grenzen. Goed gedrag wordt mega beloond met leuk en enthousiast spel, verkeerd gedrag, wordt voorkomen door hem te leren de juiste keuzes te maken. Hij krijgt daardoor de kans niet om de fout in te gaan. Gebeurd het toch, dan hebben wij: Ć³f iets verkeerd aangeleerd, zijn we niet duidelijk genoeg of was de opdracht/situatie (nog)te moeilijk en moeten we dus een stap terug binnen de training. Afstraffen gebeurd niet. Een hond die voor je werkt onder druk, bang om fouten te maken, is gewoon echt niet leuk en zal minder graag met je samen willen werken.

Beloningsgericht trainen is niet hetzelfde als alles toestaan en goed vinden. Beloningsgericht trainen is naast goed belonen van gewenst gedrag ook leiding geven waarbij je consequent, duidelijk en vriendelijk bent, zonder het gebruik van fysiek of verbaal geweld, maar wel met duidelijke grenzen. Motiveren, activeren en sturen. Managen wordt dat ook wel genoemd.

Maar door het besef om weer wat beter te letten op het leiding geven, gaat de training gelijk weer met sprongen vooruit. Eind volgende maand staat er een trainingsweekend gepland om onder leiding van iemand die veel ervaring heeft met het beloningsgericht trainen van werkhonden, bij te leren en extra te oefenen, daar later meer over.

Afgelopen zondag hadden we onze eerste VZH training bij de Hollandse Herder kringgroep midden Nederland, met vooral meer duitse herders dan hollanders, maar het is nou eenmaal een ras met een kleine populatie. Er wordt daar veel met spel beloond en er wordt veel rekening met elkaar gehouden, dus dat bevalt mij erg goed. VZH staat voor verkeerszekerehond en is een soort landelijk gehoorzaamheidsexamen voor werkhonden voordat je IPO (pakwerk e.d.) en reddingshonden en speurwerk mag gaan beoefenen. Dit trainen we nu voortaan elke zondagochtend, verder alleen nog zelf trainen, andere hondenscholen e.d. vervallen even.

Enzo deed het deze 1ste les echt zoo super, we konden alle oefeningen mee doen, en hij deed echt niet onder voor de honden die al een poos VZH trainen en veel ouder zijn. *mega super trots*

Deze week hebben we een hele kleine duits langhaar herdertje te logeren. Ze heet Faya en is 9 weekjes jong. De eigenaresse is gaan kijken bij de fokker, en de planning was om haar na haar vakantie op te halen, maar de pup zat daar onder zulke slechte omstandigheden, dat de eigenaresse haar daar zo snel mogelijk weg wilde hebben.
Gelukkig hadden wij deze 10 dagen tijd om haar bij ons op te vangen. Dat is dus weer even hard werken voor ons met zo’n klein hummeltje in huis, maar wel weer erg leuk. Ik ben ook erg trots op onze honden. Benji negeert haar en zoekt zijn eigen rust op als hij haar zat is, en Enzo speelt zo vreselijk leuk met haar wel op zijn eigen ietswat opdringerige wijze, maar hij gaat op de grond liggen en Faya kan springen, gek doen en in zijn oren happen, hij vindt het allemaal maar wat gezellig. Door ze eerst rustig kennis te laten maken terwijl Faya in de bench zat en ze rustig aan elkaar konde snuffelen, was Enzo bij de eerste kennismaking niet te opdringerig en konden ze daarna los in de kamer bij elkaar. Eerst moest ik Enzo steeds vragen om te gaan liggen omdat hij anders te enthousiast werd, nu doet hij het uit zichzelf tijdens het spelen.

Vanmiddag ben ik met mijn 2 grote vrienden (Enzo en Rudolf) naar het bos geweest. Echt heeerlijk! Omdat ik ze beide getraind heb kennen ze beide dezelfde oefeningen en commando’s en zijn ze in sommige dingen hetzelfde. Heel leuk om dan in beide handen een tugtouw te hebben en tegelijk aan beide kanten een herder te hebben die vol enthousiasme aan het touw staat te trekken. Vervolgens zeg ik 1x ‘los’ en laten ze beide gelijk het touw vallen. Vraag ik ‘af’, ‘zit’, ‘af’ enz. en dan ‘vast!’ springen ze beide tegelijk naar ieder een tugtouw om weer een trekspel te doen. Ook samen spelen doen ze heel leuk. Of ik vraag ze beide ‘af’ en ga ik ergens in het bos een bal verstoppen.. ik loop terug en zeg ‘zoek!’beide gaan ze als een gek zoeken naar de bal. Meestal heeft Rudolf hem dan het eerste want hij is echt steengoed in dit spel. Ik hoop dat Enzo ook zo goed gaat worden, dan wordt het een leuk reddingshondje. Soms ook Enzo alleen laten zoeken zodat hij ook regelmatig succes kon hebben. Als ik ‘hierrr’ riep zaten er in no-time 2 geweldige herderreuen strak voor me, geweldig machtig gevoel!

Filmpje van de 1ste dag dat Faya bij ons was:

Faya en Enzo samen.
Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding

Afbeelding